Column: Op weg naar het einde
Ik zal er niet omheen draaien: december is niet mijn favoriete maand. Als kind begreep ik niet waarom mijn oma altijd verzuchtte: 'was het maar weer januari', inmiddels zeg ik het haar al aan het begin van de maand na. Want waar ik mij als kind nog kon verheugen op Sinterklaas en Kerst, inmiddels heeft dat gevoel plaatsgemaakt voor winterblues en somberheid. De bomen zijn kaal, het is takkeweer, het is vroeg donker en het wordt laat licht, er wordt alom teruggeblikt op weer een voorbij jaar, waarin de wereld weer wat slechter lijkt geworden, we moeten nog nadenken over het Kerstmenu, de zorgverzekering en de jaarcijfers. Het leven lijkt weer een aaneenschakeling van ellende en teleurstelling, afgewisseld met nu en dan tegenslag, zoals ik in Rotterdam eens hoorde.
Ik moet er maar aan wennen, en mijn omgeving helaas ook: ik fleur pas weer op in januari. Wat helpt in de tussentijd: meer licht (is er niet), beweging (gisteravond wezen hardlopen, spierpijn), drank (maar voor even), maar echte troost biedt Gerard Reve. Om Reve zelf te parafraseren: een zenuwlijder als Gerard Reve zal ik nooit worden, maar de goede wil is er. Jezelf al lezend wentelen in misère en pessimisme biedt op een vreemde manier troost. De taal is een zeer beperkt en te verstandelijk uitdrukkingsmiddel, vond Reve, maar hij flikt het bij mij dan toch maar weer. Toch weer de kracht van het woord! Ik wens u daarom ondanks alles een goede decembermaand en Moedig voorwaarts!
Gerben Holwerda
9 december 2009
|